Pracował jako wikariusz w parafiach: św. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu (1964–1966), Świętej Rodziny w Szczecinie (1966–1968) i Najświętszego Zbawiciela w Szczecinie (1976–1979). Po powrocie ze studiów zagranicznych był duszpasterzem akademickim w Szczecinie. W 1980 został mianowany kanonikiem gremialnym szczecińskiej kapituły katedralnej. Wszedł w skład rady kapłańskiej archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej.
W latach 1976–1979 prowadził w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu wykłady z biblistyki. Następnie w latach 1979–1982 wykładał w tymże seminarium Pismo Święte, równocześnie pełniąc funkcję prefekta. W latach 1982–1985 był wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie, w latach 1987–1993 dyrektorem Punktu Konsultacyjnego w Szczecinie Instytutu Studiów nad Rodziną Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, a w latach 1993–1995 rektorem Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie. W szczecińskim seminarium prowadził wykłady z egzegezy Nowego Testamentu i introdukcji Pisma Świętego. Wszedł w skład zespołu redakcyjnego „Szczecińskich Studiów Kościelnych”. W 1995 został wykładowcą Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Koszalinie.