W 1149 roku otrzymał sakrę biskupią z rąk arcybiskupa Bremy Hartwiga ze Stade (zm. 1168) i powołany na urząd biskupa w Oldenburgu. Książę Saksonii Henryk Lew, nie będąc zainteresowanym, zniósł urząd, a Wicelin powrócił do klasztoru w Neumünster. W 1150 roku Wicelin poprosił o inwestyturę uznając zwierzchnictwo księcia i ponownie objął urząd. W 1152 brał udział w zjeździe w Merseburgu. Przez ostatnie dwa lata życia był sparaliżowany na skutek udaru. Podczas kolejnego ataku zmarł w swoim klasztorze. Wkrótce otoczony został kultem.
Jego zasługi dla ewangelizacji Słowian połabskich (Wagrów) zostały uznane przez nowe „Martyrologium Rzymskie” za bezcenne.
Wspomnienie liturgiczne św. Wicelina w Kościele katolickim i ewangelicko-luterańskim w Neumünster obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci.
Żeńskie zakony norbertanek wspominają św. Wicelina 11 grudnia.
Zobacz też kult świętych modlitwa za wstawiennictwem świętego święci i błogosławieni Kościoła katolickiego Wagrowie
Przypisy
Bibliografia Wicelin, biskup stargardzki (Oldenburga) na DEON.pl (SJ i Wydawnictwo WAM) Vicelin (Vizelin) von Oldenburg - Ökumenisches Heiligenlexikon
Kategoria:Niemieccy misjonarze katoliccy Kategoria:Niemieccy biskupi katoliccy Kategoria:Niemieccy święci katoliccy Kategoria:Urodzeni w XI wieku Kategoria:Zmarli w 1154 Kategoria:Ludzie urodzeni w Hameln