Gdy 15 maja 1948 rozpoczęła się I wojna izraelsko-arabska, brygada powstrzymała natarcie jordańskiego Legionu Arabskiego, którym dowodzili zawodowi oficerowie brytyjscy. W dniu 15 maja Brygada Ecjoni liczyła 3166 żołnierzy. Przez kolejne tygodnie toczona była bitwa o Jerozolimę (15 maja–19 lipca 1948 r.). Szczególnie ciężkimi były walki o Stare Miasto. Wiele osób oskarżało później dowództwo Brygady „Ecjoni” o przegranie bitwy o Stare Miasto (16–28 maja). Brygada wzięła również udział w bitwie o Ramat Rachel (22–25 maja), podczas której powstrzymano natarcie wojsk egipskich od południa. Przez cały ten czas pogarszały się stosunki między Dawidem Sze’alti’elem a żołnierzami, co doprowadziło w czerwcu do buntu 61 Batalionu. Został on wówczas dyscyplinarnie podporządkowany Brygadzie „Harel” (do sierpnia 1948). Wziął on udział w operacji Danny (10–18 lipca 1948), natomiast pozostałe w Jerozolimie siły zdobyły w dniach 8–10 lipca obszar dzisiejszego Wzgórza Herzla. Kolejna bitwa o Bramę Mandelbauma (9–19 lipca) zakończyła się bez żadnego rozstrzygnięcia. Jedyną jej konsekwencją były rosnące straty. Dawid Sze’alti’el dopuścił się wówczas niesubordynacji względem dowództwa – wbrew wszystkim rozkazom, wspólnie z Irgunem przeprowadził na Starym Mieście nieudaną operację Kedem (16–17 lipca 1948).