11 listopada 1941 miała miejsce jego chirotonia na biskupa zwienigorodzkiego, wikariusza eparchii moskiewskiej, w której jako konsekratorzy wzięli udział m.in. Pierwszy Hierarcha Żywej Cerkwi Aleksander (Wwiedienski) oraz biskup Witalis (Wwiedienski). W 1943 został biskupem taszkenckim i samarkandzkim.
27 grudnia 1943 ogłosił swoje wystąpienie z Żywej Cerkwi (razem z całą kierowaną eparchią), złożył akt pokutny i został jako zwykły mnich przyjęty ponownie do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Ponownie wyświęcony na hierodiakona i hieromnicha, od marca 1944 służył w cerkwi św. Eliasza w Zagorsku.
15 sierpnia 1944 miała miejsce jego chirotonia na biskupa kirowohradzkiego, wikariusza eparchii odeskiej. Ceremonia miała miejsce w Kijowie z udziałem metropolity kijowskiego Jana. W 1946 objął urząd biskupa odeskiego i kirowohradzkiego (od 1945 zarządzał eparchią odeską jako locum tenens). Od 1947 był biskupem rostowskim i taganroskim (od 1948 nosił tytuł biskupa rostowskiego i nowoczerkaskiego), nadal zarządzając eparchią odeską. W 1949 zwolniony z urzędu biskupa Odessy, został locum tenens eparchii żytomierskiej, a następnie jej ordynariuszem. Po roku przeniesiony na katedrę grodzieńską i brzeską. W 1951, na własną prośbę, został przeniesiony w stan spoczynku.