Ponieważ ta technika zakłada, że wysokość nie zmieni się od punktu obserwowanego do punktu widocznego (wynikającego z przesunięcia), daje ona poprawne efekty tylko wtedy, gdy rozmiary wypukłości są wystarczająco duże. Małe, a zarazem wysokie nierówności powierzchni będą generować zakłócenia obrazu. W tej technice nie widać też efektu zasłaniania jednych nierówności przez drugie i nie jest możliwe rzucanie przez nie cieni, dlatego cieniowanie uzyskuje się poprzez użycie metody mapowania normalnych.
Rozwinięcia metody Uogólnienie mapowania paralaksy na przypadek wysokich, a jednocześnie wąskich nierówności, które zapewnia też właściwe cieniowanie, zostało wypracowane w technikach znanych jako:
relief mapping, parallax occlusion mapping, steep parallax mapping, iterative parallax mapping.
Trzy pierwsze metody wykorzystują śledzenie promienia od obserwatora, począwszy od miejsca, gdzie wchodzi on do bryły, aż do dna mapy wysokości (umieszczonej pod powierzchnią bryły w celu uniknięcia obcinania brzegów) i szukają punktu przecięcia. Różnią się one sposobem wyszukiwania i wyglądem otrzymanych cieni.