Zwolniony z obozu, został w listopadzie wcielony do LWP, gdzie walczył jako dowódca plutonu haubic 22 pułku artylerii lekkiej podczas walk frontowych 5 Saskiej Dywizji Piechoty, skąd zdezerterował i od 1945 roku był żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych.

Okres powojenny W 1947 wrócił do Polski. Został aresztowany przez Informację Wojskową. Przez krótki okres przebywał w więzieniu, a następnie został poddany stałej obserwacji UB.

Ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie obronił także pracę doktorską.

Od połowy lat 50. XX wieku zaangażowany był w działalność środowisk piłsudczykowskich w Warszawie, skupianych podówczas wokół osoby Henryka Józewskiego – przedwojennego ministra spraw wewnętrznych i wojewody wołyńskiego.

W latach 80. XX wieku był jednym z współorganizatorów Duszpasterstwa Rodzin Legionistów i POW-iaków, przekształconego i zarejestrowanego w 1989 roku jako Związek Piłsudczyków, którego był prezesem do 1998 roku, a następnie aż do śmierci – prezesem honorowym.

Ekspert podczas I Zjazdu NSZZ „Solidarność' w 1981 roku, w Hali Oliwii.

Był współorganizatorem Światowego Związku Żołnierzy AK.