Po odejściu z parlamentu był dyrektorem wydziału spraw narodowych w ministerstwie sprawiedliwości (1993–1995; 1996–1998) oraz dyrektorem windawskiego oddziału Urzędu Naturalizacji Republiki Łotewskiej (Latvijas Respublikas Naturalizācijas pārvalde; 1995–1996). Współpracował z Komisją Demograficzną Rządu Łotewskiego. W 1998 stanął na czele grupy roboczej dla wypracowania długoterminowego programu rządowego poświęconego Liwom na Łotwie. Od 2004 zatrudniony jako inżynier budownictwa w wydziale oświaty urzędu miejskiego w Windawie.
W latach 1998–2002 zasiadał w Sejmie VII kadencji jako przedstawiciel Łotewskiej Drogi. Był członkiem Komisji Praw Człowieka oraz przewodniczącym Komisji Petycji. Stał na czele Parlamentarnej Grupy Współpracy Łotewsko-Fińskiej. Po odejściu z Sejmu zasiadał w radzie gminy Kolka (2005–2009). W 2007 wraz z pozostałymi członkami Łotewskiej Drogi przeszedł do LPP/LC, dwa lata później przystąpił zaś do Związku ObywatelskiegoInāra Egle, Geige nomaina LPP/LC ar Pilsonisko savienību, diena.lv z 9 grudnia 2009 . Bez powodzenia ubiegał się o ponowny wybór do Sejmu w latach 2002 (z listy Łotewskiej DrogiBijušais Saeimas deputāts Ilmārs Geige iestājas bezdarbniekos, delfi.lv z 20 listopada 2002 ), 2006 (z listy LPP/LC) i 2010 (z ramienia "Jedności").