Kolejne wzmianki o rodzinie pochodzą z roku 1648 (pan Demmiński), 1682 (Krzysztof, Aleksander, Ludwik, Andrzej, Maciej Krystian Demińscy), 1766 (Melchior de Wranke Demiński), 1768 (Ludwik Demiński). Rodzina posiadała też działy we wsiach: Krzemieniewo, Dźwierzno, Cewice, Drzonowo. Rodzina wygasła w połowie XIX wieku, ale jeden z Wranke-Demińskich adoptował posła krajowego Tuisco Hermanna Adolpha Köhne w 1842, który otrzymał szlachectwo pruskie i prawo do herbu Demińskich oraz nazwiska Köhne von Wranke-Demiński.
Herbowni Demiński (Deminski, Demminski, Demmiński), rodzina używała też przydomku Wranek (Wranke, Wrancke, Wrank, Wranka).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kaszubskie herby szlacheckie