thumb|180px|Oddziały armeńskie w prowincji Wan podczas walk z Turkami W poł. grudnia 1917 r. pomiędzy wojskami rosyjskimi i tureckimi doszło do zawarcia zawieszenia broni, w rezultacie którego Rosjanie wycofali się z obszaru Zachodniej (Tureckiej) Armenii. Na pocz. 1918 r. pozostawały tam jedynie kilkutysięczne nieregularne oddziały wojskowe złożone głównie z ochotników armeńskich. Po proklamowaniu Zakaukaskiej Demokratycznej Republiki Federacyjnej 10 lutego 1918 r., Turcja zawarła z nią w maju tego roku rozejm. Ochotniczy Korpus Armeński został rozmieszczony wzdłuż granicy z Turcją. Jednakże 15 maja Turcy zerwali rozejm, atakując ziemie armeńskie. Oddziały Korpusu pobiły wojska tureckie w kilku bitwach i powstrzymały ich natarcie w głąb Armenii w najważniejszej bitwie pod Sardarapatem 21–24 maja.
W wyniku tego zwycięstwa 28 maja w ocalonym Erywaniu została proklamowana Demokratyczna Republika Armenii. Jednym z głównych problemów nowego państwa było stworzenie sił zbrojnych. Pierwszym ministrem obrony został gen. Iwan Achwerdow (Iwan Achwerdian). W marcu 1919 r. zastąpił go gen. Christofor Araratow (Chaczatur Araratian). Od kwietnia 1920 r. stanowisko to zajmował gen. Drastamat Kanajan.