w 1427 zajęli Straubing, a w 1429 – na mocy układu z Pressburga – została usankcjonowana ich władza na dużej części tego terytorium.
Jednocześnie Wilhelm brał udział w wojnach husyckich (m.in. w wyprawach z 1420 oraz 1431). Był zaufanym współpracownikiem króla niemieckiego Zygmunta Luksemburskiego – Zygmunt ustanowił go opiekunem soboru w Bazylei (1431). Z tego powodu brał udział w rokowaniach między soborem a husytami, które doprowadziły później do zakończenia wojen husyckich i zawarcia kompaktów praskich. Zaangażował się w działania w celu reformy Kościoła, stając tu przeciwko papieżowi Eugeniuszowi IV. Rolę strażnika pokoju podczas soboru król poszerzył wkrótce (1432) na całą Rzeszę i Wilhelm odniósł na tym polu pewne sukcesy (zażegnując spór burgundzko-austriacki oraz walcząc z raubritterami).
Wilhelm znany był ze swej pobożności i zamiłowania do pokoju. Dominikański pisarz jego czasów nazwał go „ojcem ubogich”. Dążył do pokojowego rozwiązywania sporów i był zdolnym dyplomatą. Uważano go nawet za potencjalnego następcę Zygmunta na tronie królewskim, zmarł jednak wcześniej niż Zygmunt.