Ihumen Teodozjusz został wyznaczony na spowiednika wspólnoty, ponadto zaangażował się w pracę w szkole parafialnej prowadzonej przez mnichów. Za trud wkładany w pracę dydaktyczną został wyróżniony przez Świątobliwy Synod Rządzący wręczeniem Biblii.
W 1896 Teodozjusz (Sobolew) został przełożonym monasteru św. Arseniusza Komelskiego w ujeździe griazowieckim guberni wołogodzkiej. Po pięciu latach stanął natomiast na czele monasteru św. Michała Archanioła w Ustiużnej. Po roku przeniesiony z tejże wspólnoty do monasteru św. Mikołaja i św. Dymitra Priłuckiego w Ustiużnej, został również dziekanem monasterów w wikariacie wielkoustiuskim eparchii wołogodzkiej.
W 1907 otrzymał godność archimandryty równocześnie z nominacją na przełożonego monasteru Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Solwyczegodzku. Funkcję tę sprawował do 1916, gdy zrezygnował z niej z powodu podeszłego wieku, nadal zamieszkując w monasterze. W 1918, w czasie dokonywania przez wojska bolszewickie rewizji w klasztorze, został aresztowany, a następnie rozstrzelany pod zarzutem stawiania czynnego oporu rewidującym.