należy do otoczki, jeśli koniec iterowania,
ostatecznie otoczkę wypukłą określają punkty i (z pominięciem tych powtarzających się na granicach łańcuchów)
Wariant 2 thumb|400px|Przebieg algorytmu Jarvisa dla przykładowych danych Zamiast rozpatrywać dwa osobne łańcuchy, można od razu utworzyć całą otoczkę. – punkt na otoczce wypukłej o najmniejszej współrzędnej y (jeśli jest więcej niż jeden, wybierany jest ten o najmniejszej współrzędnej x),
powtarzaj: – punkt dla którego kąt jest największy, jeśli koniec iterowania,
ostatecznie otoczkę tworzą punkty
Implementację można usprawnić, odrzucając w każdej iteracji punkty znajdujące się po prawej stronie wektora ponieważ na pewno nie będą należały do otoczki. Zabieg ten nie wpływa jednak na asymptotyczną złożoność obliczeniową algorytmu.
Algorytm w przestrzeni Algorytm w przestrzeni znajduje wielościan wypukły, którego ścianami są trójkąty.
Zrzutuj punkty na płaszczyznę (np.