Kolejnym proboszczem został w 1927 ks. Otto Kowalzick, zastąpiony w 1933 przez ks. Paula Czekaya, pełniącego urząd do 1945. Stanowiska drugich proboszczów lub proboszczów pomocniczych pełnili kolejno ks. Paul Erwin (1910-1913), ks. Gerhard Woytewitz (1924-1928), ks. Hans Jakobsen (1929-1933) i ks. Heinz Bachler (1942-1945).
Po zakończeniu II wojny światowej od 1945 opiekę duszpasterską nad miejscowymi wiernymi prowadził diakon Edward Szendel z Ukty. W okresie tym były czynione próby zajęcia kościoła przez katolików, ewangelikom planowano pozostawienie jedynie kaplicy. Na początku 1946 parafia ewangelicka posiadała oprócz kościoła dwie plebanie, dwa domy mieszkalne, kaplicę, budynki gospodarcze, ogród warzywno-owocowy oraz ziemię uprawną. W kościele wybite były szyby oraz zniszczono organy. Plebania i inne budynki były uszkodzone jedynie w niewielkim stopniu. Parafia liczyła wówczas 1100 wiernych zadeklarowanych, a niezadeklarowanych - 300.
Jeszcze w 1946 administrację nad parafią przejął ks. Władysław Pilch. W 1947 liczyła ona 3140 wiernych. Planowano otwarcie domu dziecka lub domu seniora, jednak zamierzenia te nie doszły do skutku. W tym czasie w parafii pracowała również diakonisa s. Dorka. Według danych na koniec 1951 liczba wiernych zmalała do 2456 osób.