Będąc człowiekiem zamożnym i zamiłowanym podróżnikiem, corocznie przedsiębrał dalekie podróże (m.in. do Afryki). W ostatnich 10 latach życia najczęściej wyjeżdżał do nadmorskiej stacji zoologicznej w Neapolu, skąd przywiózł muzealne eksponaty przyrodnicze fauny zatoki neapolitańskiej. Przekazywał je Poznańskiemu Towarzystwu Przyjaciół Nauk. 19 grudnia 1875 r. został przyjęty na członka Sekcji Lekarskiej tego Towarzystwa. W 1887 r. został członkiem Izby Lekarskiej w Poznaniu, jako jedyny lekarz bydgoski, a w 1890 r. został członkiem zarządu tej Izby. Stale też zasiadał w jej sądzie honorowym. Po utworzeniu w 1888 r. Izby Lekarskiej brandenburskiej został jej członkiem. Należał do Towarzystwa Robotników Polsko-Katolickich w Bydgoszczy oraz był długoletnim patronem z ramienia władz w dozorze kościoła farnego. W latach 80. XIX wieku był członkiem Towarzystwa Historycznego dla Obwodu Nadnoteckiego w Bydgoszczy. Czynnie uczestnicząc w pracach organizacji zawodowo-lekarskich, nie stronił od pracy naukowej. W 1884 r. ogłosił w Nowinach Lekarskich pracę kazuistyczną o parchu.