Shell-Haus – budynek położony w Berlinie nad brzegiem Landwehrkanal, liczący pięć do dziesięciu kondygnacji. Budynek, wpisany do rejestru zabytków, został wzniesiony w latach 1930-1932 przy ówczesnej Königin-Augusta-Straße (od roku 1947 Reichpietschufer) według projektu architekta Emila Fahrenkampa na zlecenie hamburskiej firmy Rhenania-Ossag Mineralölwerke AG przekształconej w roku 1947 w Deutsche Shell AG, będącej niemieckim oddziałem holenderskiej firmy Royal Dutch Shell.
Historia Projekt Emila Fahrenkampa otrzymał pierwszą nagrodę w konkursie rozpisanym w roku 1929, w którym uczestniczyło pięciu projektantów.
Budynek o powierzchni ogólnej 2700 m² był jednym z pierwszych budynków Berlina o szkielecie stalowym. Krytycy architektury zaliczają go do kierunku Neue Sachlichkeit (Nowej Rzeczowości) i uważają za jeden z najwybitniejszych obiektów biurowych Republiki Weimarskiej. Fasada wyróżnia się pionowymi falami i ciągłymi poziomymi pasami okien, przewijającymi się płynnie przez zaokrąglone naroża.
Ściany zewnętrzne wymurowane z bloków betonu porowatego zostały oblicowane płytami rzymskiego trawertynu. Budynek otoczono szczelinami pod chodnikami, izolującymi budynek od wstrząsów wywołanych przez ruch uliczny.