W lipcu 1920 r. powrócił do Mandatu Syrii i Libanu i wstąpił do francusko-syryjskiej Armii Lewantu (Armée du Levant). Jako oficer ukończył szkołę wojskową w Paryżu. W trakcie II wojny światowej tereny Syrii i Libanu znalazły się pod kontrolą francuskiego rządu Vichy. Az-Za’im był zwolennikiem francuskich faszystów i popierał Adolfa Hitlera. W czerwcu 1941 r. wojska brytyjskie i siły Wolnych Francuzów przeprowadziły z terytorium Mandatu Palestyny Operację Exporter, w wyniku której upadły rządy Vichy w Syrii i Libanie. Pułkownik az-Za’im podjął walkę partyzancką z siłami Wolnych Francuzów. Został aresztowany i osadzony w więzieniu w Bejrucie.
Działania syryjskich nacjonalistów oraz naciski Wielkiej Brytanii zmusiły francuskie garnizony do opuszczenia Syrii. Ostatni żołnierze francuscy wyjechali 17 kwietnia 1946 roku. Natychmiast ogłoszono powstanie niepodległej Syryjskiej Republiki Arabskiej. Tego samego dnia az-Za’im został zwolniony z więzienia i powołany do syryjskiej armii. Początkowo objął stanowisko przewodniczącego Sądu Wojskowego w Dajr az-Zaur, następnie przeniósł się do Damaszku i został dyrektorem sił bezpieczeństwa.