Niszczyciele typu I – seria dziewięciu niszczycieli marynarki brytyjskiej Royal Navy z okresu II wojny światowej, będących ostatnimi okrętami grupy typów A – I. Zamówiono je w ramach programu rozbudowy floty z roku 1935, budowę rozpoczęto w 1936, a ukończono w latach 1937-1938. Cztery dalsze okręty zbliżonego typu zamówiła Turecka Marynarka Wojenna, z czego dwa zostały po wybuchu II wojny światowej zakupione przez Royal Navy, zwiększając liczbę okrętów tego typu do 11, aczkolwiek trzy z nich utracono nim HMS „Inconstant” i weszły do służby. Brały udział w działania podczas wojny, podczas której siedem z nich stracono.
Projektowanie Okręty typu I był projektowym powtórzeniem niszczycieli typu H, z tą różnicą, że miały dziesięć rur wyrzutni torped (2 x V) zamiast ośmiu. Zastosowano na nich również nową standardową formę nadbudówki z pomostem bojowym, z wyjątkiem okrętu flagowego flotylli British and Empire Warships of the Second World War, H. T. Lenton, Greenhill Books, ), który z kolei miał większy, potrójny maszt, podczas gdy pozostałe okręty tego typu miały maszty pojedyncze.