Po wojnie, w Krakowie kontynuował studia na Filozofii i Polonistyce Uniwersytetu Jagiellońskiego, od listopada 1945 na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w styczniu 1946 uzyskał stopień magistra. Jego nauczycielami na filologii byli przede wszystkim Witold Doroszewski i Julian Krzyżanowski, a na filozofii – Tadeusz Kotarbiński. W marcu 1951 otrzymał stopień doktora nauk humanistycznych, w 1961 doktora habilitowanego - Instytut Filozofii i Socjologii PAN, w 1971 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1979 - profesora zwyczajnego.

Jego zainteresowania skupiły się wokół zagadnień semiotyki. Od 1970 był redaktorem naczelnym „Studiów Semiotycznych”, a w latach 1972–1994 kierował Zakładem Semiotyki Logicznej Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1973 nieprzerwanie prowadził seminarium Logika języka naturalnego oraz kurs semiotyki logicznej. Zajmował się filozofią języka, logiką języka, semiotyką teoretyczną, metodologią semiotyki, a w zakresie studiów magisterskich polonistyką (językoznawstwem i literaturoznawstwem).

Był m.in. przewodniczącym International Association for Semiotic Studies oraz przewodniczącym honorowym Institut International de Philosophie – najważniejszych międzynarodowych organizacji semiotycznych i filozoficznych.