Piwo jopejskie (Jopenbier) (45-55 °Blg lub według innych źródeł 19 °Blg) – gdański specjał produkowany przynajmniej od 1449, de facto . Wyróżniało się wśród piw jęczmiennych i czerwonych.
Nazwa piwa wywodzi się od drewnianego czerpaka jopy (niem. Schöpfkelle), używanego w procesie warzenia piwa do zalewania słodu gorącą wodą. We wczesnym średniowieczu na Pomorzu nazwa ta służyła też jako określenie ciepłego okrycia wierzchniego (por. kasz. jópa lub jópka).
Proces produkcji wg G.E. Habicha W swojej pracy pt. Schule der Bierbrauerei (szkoła browarnictwa)G.E. Habich, Schule der Bierbrauerei, Spamer, Lipsk 1865, s. 402-403. Habich napisał:
Z 1000 kg słodu i 5 kg chmielu produkowane jest około 10,5 hl (1050 litrów) piwa.
Zacier powstaje metodą infuzji i brzeczka, która jest odprowadzana w celu uzyskania określonego stężenia, często gotowana jest ponad 20 godzin. Brzeczkę schładza się do 12,5 °C.
Powstaje w wyniku fermentacji spontanicznej. Fermentacja rozpoczyna się zwykle w lipcu – choć proces przebiega tak samo, gdy piwo jest warzone w styczniu lub kwietniu. Brzeczka jest najpierw pokrywana grubą biało-zieloną pleśnią.