Z powodu XVII-wiecznych wojen, jakie toczyły na terenie Armenii Turcja z Persją, nowożytny teatr ormiański rozwijał się poza granicami kraju. Teatry ormiańskie działały w koloniach, zakładanych przez Ormian w Polsce, Wenecji, Rosji, Turcji, Egipcie i Indiach. Wiadomo, że w diasporze lwowskiej w drugiej połowie XVII wieku powstało kilka sztuk o charakterze religijno-moralizatorskim Śmierć Cezara, Bajki Salomona, Św. cesarzowa Pulcheria, Męczeństwo św. Hripsime. Do czasów współczesnych zachował się tekst jednego tylko dramatu – Męczeństwo św. Hripsime.
Na przełomie lat 70. i 80. XVIII wieku rozpoczął działalność pod opieką ormiańskich mechitarzystów teatr szkolny w Wenecji. W ciągu dwóch stuleci wystawiono w nim około trzystu sztuk. W początkowym okresie działalności powstawały one na wzór średniowiecznych misteriów. Za podstawę służyły żywoty świętych. Z czasem tematyka sztuk poszerzyła się o wątki patriotyczne. Niektóre widowiska teatralne przełomu XVIII–XIX wieku wyrażały tęsknotę narodu do odzyskania ojczyzny. Należały do nich na przykład dramaty historyczne mechytarzysty Arsena Pakraduniego Jerwanf i Artaszes, wystawione w latach 1815–1816. Tragedie historyczne pisał także Bedros Minasjan.