Gdy w 1292 r. zmarł nie pozostawiający synów Wilhelm, powstał spór między Henrykiem i Albrechtem o jego dziedzictwo, w szczególności o główne miasto księstwa, Brunszwik. Doszło do walk w samym mieście, działały dwie konkurencyjne rady miejskie. Początkowo przewagę w sporze osiągnął Henryk, ale Albrecht zdołał dostać się do miasta i pokonać zwolenników Henryka, a jego samego wyprzeć z Brunszwiku. Ostatecznie bracia zdołali porozumieć się co do podziału dziedzictwa po Wilhelmie, przy czym to Albrecht objął władzę w samym Brunszwiku, do którego się przeniósł.
Ponadto Henryk toczył także liczne spory z innymi ościennymi władcami, w szczególności biskupami Moguncji, Magdeburga i Hildesheimu czy książętami Lüneburga. Próbował opanować także palatynat saski, szczególnie po wymarciu brandenburskiej linii dynastii askańskiej.
Choć Henryk miał wojowniczy charakter i podczas swych rządów skupiał się na waśniach z sąsiadami, a nie dobrobycie swego państwa, był też księciem bardzo pobożnym, czynił liczne nadania Kościołowi.