Po upadku monarchii austro-węgierskiej zgłosił się 13 listopada 1918 do Stacji Zbornej Oficerów Artylerii w Krakowie i 20 listopada wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Otrzymał przydział do 2 Krakowskiego pułku artylerii polowej w stopniu porucznika. Z tym pułkiem przeszedł szlak bojowy w czasie wojny o granice wschodnie w 1919. Od 12 listopada tego roku walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej, jako dowódca baterii w 3 pułku artylerii polowej Legionów, a następnie od 14 października 1920 dowodził dyonem w stopniu kapitana.
Po wojnie, 14 czerwca 1922 ukończył półroczny kurs dowódców dywizjonów w Toruniu i został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Od 15 czerwca 1922 roku był dowódcą I dywizjonu 3 pap Leg. w Zamościu. Z dniem 15 lipca 1924 roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułkuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 67 z 17.07.1924 r.. Od połowy 1926 roku był zastępcą dowódcy i p.o. dowódcy tego pułku. W tym czasie otrzymał od dowódcy 3 DP Leg. pułkownika Stanisława Kwaśniewskiego następującą opinię służbową: „Podpułkownik Epler posiada bardzo wybitne wartości taktyczne, bardzo dobry artylerzysta. Nadzwyczajnie sprytny, posiada szerokie horyzonty, szybko się orientuje, bardzo dobry prelegent. Inteligencja nadzwyczajna, podobnie i bystrość umysłu”.