W 1962 został skierowany przez prowincjała Teofila Zawieję OFM na studia kanonistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Tytuł magistra i licencjata uzyskał w 1962 na podstawie pracy Przeszkoda wieku do małżeństwa w prawie żydowskim, rzymskim i germańskim napisanej pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Józefa Rybczyka. Pracę doktorską napisaną pod kierunkiem tego samego profesora pt. Małżeńska przeszkoda wieku w prawodawstwie Kościoła Zachodniego do Soboru Trydenckiego obronił 13 grudnia 1967. W swojej późniejszej karierze naukowej trzykrotnie był stypendystą Fundacji Alexandra von Humboldta w Instytucie Prawa Kanonicznego na Wydziale Teologii Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana w Monachium oraz na Katolickim Uniwersytecie w Nijmegen.
Habilitował się w 1981 na podstawie dorobku naukowego oraz pracy Wiedza konieczna o heteroseksualności i trwałości małżeństwa w nauce prawa kanonicznego i jurysprudencji (1517–1917). Studium historyczno-prawne. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1992. Od 1996 był profesorem zwyczajnym KUL-u. Przez wiele lat był wykładowcą w seminariach franciszkanów i diecezjalnym w Katowicach.