końcówki kuliste) – pozwalają one na wkręcanie i wykręcanie śrub nawet przy odchyleniu osi klucza od osi śruby dochodzącym do 30°.
Według europejskiej normy ISO 2936:2001 (DIN 911) metryczne klucze imbusowe występują w rozmiarach: , , , , , od 2 do co od 7 do co , , , , i .
Według amerykańskiej normy ANSI/ASME B18.3-1998 klucze imbusowe calowe występują w rozmiarach 7/64, 9/64, 5/32, 3/16, 1/4, 5/16, 3/8, 1/2, 5/8 i 3/4 cala.
Historia i nazewnictwo Historia klucza imbusowego rozpoczyna się w roku 1936, gdy firma Bauer & Schaurte Karcher Gmbh, z miasta Neuss w Niemczech, uruchomiła produkcję śrub z gniazdem sześciokątnym oraz pasujących do nich kluczy. Niemiecka nazwa handlowa Inbus wywodzi się właśnie od Innensechskantschlüssel Bauer und Schaurte, co dosłownie oznacza „wewnętrzny klucz sześciokątny Bauera i Schaurtego”. Spolszczona forma imbus powstała prawdopodobnie w związku z nienaturalnością wymowy sąsiadujących z sobą spółgłosek n i b, z których pierwsza jest przedniojęzykowa a druga wargowa.
W krajach angielskojęzycznych klucze tego typu znane są pod nazwą Allen key, a francuskojęzycznych clé Allen – od nazwy firmy Allen Manufacturing Company w Hartford (Connecticut), która zastrzegła ją w roku 1943.