Przemieszczanie się W czasie mniejszych wypraw stosowano jazdę komunikiem, tzn. bez taboru, co powodowało zwiększenie szybkości oddziału. Każdy prowadził za uzdę dwa konie zapasowe. W czasie marszu robiono co godzinę postoje, aby konie i ludzie mogli odetchnąć. Oczywiście przy większych wyprawach tabor zabierano. Ponieważ koni zawsze było kilkakrotnie więcej niż ludzi, armia taka sprawiała wrażenie dużo większej, stąd trudności z oszacowaniem liczebności wypraw. Do granicy zbliżali się dolinami, aby nie wypatrzyli ich Kozacy. Na początku jechało 100 jeźdźców w jednym szeregu, szerokim na ok. 1 km, a za nimi 800 do 1000 jeźdźców w kolumnie rozciągającej się na 3-10 mil, a następnie reszta armii.
Wyprawy wojenne thumb|250px|right|Artur Grottger Tatarzy w ucieczce Wyprawy można podzielić na trzy główne odmiany, zależące głównie od liczby wojowników: walne (sefer) – ich liczebność wynosiła zwykle powyżej dziesięciu tysięcy wojowników, którymi dowodził chan, któryś z jego zastępców lub jakiś ważny dostojnik, a podejmowane były na życzenie sułtana, prośbę dyplomatów z innych krajów lub w celach politycznych;