Od kwietnia 1919 był locum tenens eparchii smoleńskiej i wiaziemskiej, zaś od 1920 - jej ordynariuszem (według innego źródła - od 1922). Na terenie eparchii zwalczał działalność Żywej Cerkwi. 12 maja 1922 został aresztowany w Smoleńsku pod zarzutem prowadzenia propagandy kontrrewolucyjnej oraz sprzeciwu wobec konfiskacie kosztowności cerkiewnych. Po zwolnieniu (na przełomie roku 1922 i 1923) duchowny wyjechał ze Smoleńska i zamieszkał w Pustelni Ordyńskiej. Chociaż nadal nosił tytuł biskupa smoleńskiego i był ordynariuszem eparchii, żył w tymże monasterze jako zatwornik. Od maja 1923 przebywał tamże w areszcie domowym, po czym został przewieziony do więzienia w Samarze, a następnie do moskiewskiego więzienia na Butyrkach. Skazany na zesłanie, przebywał do 1928 w obwodzie tulskim. Oficjalnie pozostawał do 1928 biskupem smoleńskim; w tym roku został przeniesiony na katedrę eparchię astrachańską. Zyskał tam znaczny autorytet wśród wiernych, kontynuował walkę z Żywą Cerkwią, przez co w 1929 został aresztowany pod zarzutem organizacji spisku duchowieństwa oraz agitacji kontrrewolucyjnej. Skazany na trzy lata zsyłki, do stycznia 1930 przebywał w więzieniu w Astrachaniu. Do 1931 przebywał we wsi Czukczino w Republice Komi.