W pierwszym z nich ofiarą był robotnik wystawiony na działanie tej substancji po wybuchu pocisku, a w drugim – moździerzysta po przedwczesnym wybuchu pocisku.
Historia Po raz pierwszy otrzymany został przez Williama Henry’ego Perkina i Baldwina Francisa Duppę w 1859 roku w reakcji bromooctanu etylu z jodkiem potasu. Na początku I wojny światowej jodooctan etylu testowany był przez Brytyjczyków, a w styczniu 1915 roku chemicy z Imperial College London (mieszczącego się w londyńskiej dzielnicy South Kensington – stąd oznaczenie SK) zademonstrowali działanie tego środka bezpośrednio na przedstawicielu Ministerstwa Wojny.
Został po raz pierwszy użyty 24 września 1915 roku przez Brytyjczyków w bitwie pod Loos. Mimo wyższej ceny jodu w porównaniu do bromu i chloru, był on wykorzystywany do produkcji broni chemicznej z powodu malejących dostaw bromu, podczas gdy jod sprowadzany był w dużych ilościach z Afryki południowej. Roztwory jodooctanu etylu (także w mieszaninie z chloropikryną) m.in. w alkoholu i octanie etylu stosowane były w pociskach haubicznych kal. 4,2″ i w pociskach do moździerzy Stokesa kal. 4″. W 1926 roku wznowiono produkcję jodooctanu etylu w Imperial Chemical Industries.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Estry etylowe Kategoria:Estry kwasów karboksylowych Kategoria:Lakrymatory Kategoria:Związki jodoorganiczne