413 km) i został członkiem szybowcowej kadry narodowej. W latach 1949–1951 był prezesem Zarządu Aeroklubu Pomorskiego. 5 czerwca 1959 roku uzyskał Diamentową Odznakę Szybowcową (nr 37). Zawodowo związał się z lotnictwem, pracując w Lidze Lotniczej, Lidze Przyjaciół Żołnierza i Aeroklubie PRL. W 1954 roku, w wyniku zderzenia z drugim szybowcem, pilotowanym przez Jerzego Wojnara, został zmuszony do skoku ze spadochronem, zaś oparte na tym wydarzeniu opowiadanie trafiło do podręcznika języka polskiego do VI klasy szkoły podstawowej (Świat i my, 1967).
8 września 1957 roku odbył pierwszy na świecie pokazowy (po kilku wcześniejszych próbnych) szybowcowy lot holowany za śmigłowcem. W latach 60. uzyskał uprawnienia szybowcowego i samolotowego pilota doświadczalnego. W latach 1956–1970 był członkiem Głównej Komisji Badania Wypadków Lotniczych i Państwowej Lotniczej Komisji Egzaminacyjnej. W latach 1971–1975 brał udział w akcjach agrolotniczych w Afryce i szkoleniu egipskich pilotów na samolotach PZL-104 Wilga, następnie był kierownikiem personelu lotniczego w Przedsiębiorstwie Usług Lotniczych i pilotem sanitarnym. Na emeryturę przeszedł w 1987 roku.