Okres liberalizacji był krótki, bowiem już w styczniu 1957 roku król Husajn ibn Talal oskarżył komunistów o kolaborację z Izraelem, komunistycznych posłów aresztowano, a jej działalności zakazano. W połowie lat 60. XX wieku Departament Stanu USA szacował liczbę członków partii na 500 osób. Ugrupowaniem wstrząsały też wewnętrzne podziały, wynikające z tego, że p.o. sekretarza generalnego Fahmi as-Salfiti postulował porozumienie z królem i sprzeciwiał się stosowaniu przemocy. Jego frakcja była w sporze na tym tle z emigracyjnym kierownictwem, w tym z sekretarzem generalnym Fu'adem Nasarem.
W latach 70. doszło do sporu pomiędzy komunistami jordańskimi i działaczami z Zachodniego Brzegu, którzy zbliżyli się do Organizacji Wyzwolenia Palestyny i poparli działania zmierzające do utworzenia państwa palestyńskiego. Kierownictwo emigracyjne powołało w 1970 r. zbrojną milicję al-Ansar, która miała działać pod nadzorem KPJ, Komunistycznej Partii Syrii i Irackiej Partii Komunistycznej, ale nie odegrała większej roli i została rozwiązana w 1975 roku.