mały|360px|Lokalizacja chanatu najmańskiego we wczesnym imperium mongolskim (ok. 1207 roku)
Najmanowie (, czyli „osiem”Janhunen, Juha (2003). The Mongolic Languages. Routledge.), zwani także Turkami NajmańskimiRunciman, Steven (1987). A History of the Crusades. Cambridge University Press.Gibbon, Edward (1920). The History of the Decline and Fall of the Roman Empire. Methuen Publishing. lub Mongołami Najmańskimi – nazwa nadana plemieniu lub plemionom zamieszkującym część stepów Azji Środkowej. Pozostawali w zależności od Chanatu Kara Kitajów do 1177 roku. Wielu uczonych uważa ich za Turków z Sekiz OguzRoemer, Hans Robert; Scharlipp, Wolfgang-Ekkehard (2000). History of the Turkic Peoples in the Pre-Islamic Period.
Podobnie jak wśród Kitanów i Ujgurów, było wśród nich wielu nestoriańskich chrześcijan i buddystów. Po śmierci ostatniego chana, który zginął w bitwie przeciwko Temudżynowi w 1203 roku, jego syn Küczlük wraz z pozostałymi przy życiu żołnierzami uciekł do Kara Kitajów. Został tam przyjaźnie przyjęty i ożenił się z córką miejscowego władcy. Szybko jednak znalazł się w opozycji do teścia i wziął udział w spisku przeciwko niemu, w wyniku którego stracił on życie, a Küczlük zajął jego miejsce. Jako władca rozpoczął prześladowania muzułmanów w oazach na terenie współczesnej prefektury Hami.