wtedy już Mk4 były wyposażone w nowe, mocniejsze silniki Climax FWMV V8. W debiucie modelu w Formule 1 John Surtees wywalczył nim pole position, ale w wyścigu ponownie we znaki dała się słaba niezawodność samochodu: ani Surtees, ani Roy Salvadori, nie ukończyli wyścigu. Pierwsze zwycięstwo model odniósł w odbywającym się w środku sezonu wyścigu 2000 Guineas na Mallory Park. Samochód jednak za bardzo się wyginał.
Namiastką rozwiązania problemu wyginania było przyspawanie dodatkowych rur do kokpitu Mk4. Kiedy do nadwozia poprawionej wersji, oznaczonej Mk4A, zostały wspawane dodatkowe panele, Broadley opisał taką konstrukcję jako "półmonocoque". Mimo to z nowym samochodem rezultaty z powodu braku funduszy nie poprawiły się znacznie, a pod koniec sezonu samochód zdecydowanie nie był konkurencyjny. Dopiero podczas wyścigu Formuły Interkontynentalnej wyposażony w zmodyfikowany silnik Climax FPF R4 o pojemności 2.75 pokazał dobre osiągi. Dwa modele Mk4 wyposażone w takie silniki wzięły udział w rozgrywanych na początku 1963 roku zamorskich Grand Prix Nowej Zelandii i Grand Prix Australii, a ich kierowcami byli John Surtees i Tony Maggs.