Estońskie wojska pancerne 1918–1940.
W listopadzie 1918 r., 9 miesięcy po ogłoszeniu niepodległości przez Estonię, wojska bolszewickie zaatakowały jej terytorium. Estończycy w krótkim czasie stworzyli – przy pomocy Brytyjczyków i Finów – dobrze zorganizowaną i uzbrojoną armię pod dowództwem gen. Johana Laidonera. W jej skład wchodziła też broń pancerna. W styczniu 1919 r. z inicjatywy adm. Johana Pitki utworzono 3 pociągi pancerne. W toku walk powstało 10 kolejnych pociągów. Kilka zdobyto na bolszewikach. Sześć najlepiej uzbrojonych pociągów zgrupowano w Dywizji Pociągów Pancernych. Cztery spośród estońskich pociągów pancernych były tak słabo uzbrojone i opancerzone, że użyto ich jedynie do zwalczania partyzantki bolszewickiej w zachodniej części Estonii. Pociągi pancerne odegrały one bardzo ważną rolę w pokonaniu sił bolszewickich na pocz. stycznia 1920 r.