bardziej liberalną, na główny trzon ortodoksji i na grupę najbardziej ortodoksyjną, której członkowie są przez pierwszych i drugich nazywani skrajnymi fanatykami. Ci „ultra-ultraortodoksi” najczęściej zaliczają się do organizacji o nazwie Eida Charedit, która wyznacza zasady postępowania i wyrokuje o wielu sprawach dotyczących życia wszystkich charedim.
Sama klasyfikacja stopnia religijności w społeczności ortodoksyjnej, czy dany dom jest ortodoksyjny (dati), czy ultraortodoksyjny (charedi) jest kwestią uznaniową, a granice wyznaczane są przez współwyznawców i obserwujących ich świeckich.
„Taliban charedi” thumb|Kobieta charedi we „frumce” (burce żydowskiej), Jerozolima, dzielnica Me’a Sze’arim W 2005 w obrębie nurtu skrajnej ortodoksji charedi utworzył się ruch ultrareligijnych kobiet, określanych przez prasę jako „taliban charedi”, które – podobnie jak niektóre kobiety muzułmańskie – zdecydowały się całkowicie zakrywać swoje ciała od głowy do stóp, by zachęcać mężczyzn do unikania pokus na widok kobiecego ciała. Motto ruchu zachęca: „zakrywaj ile się da w imię skromności”.