Po przejęciu administracji nad tym terenem przez władze polskie, parafia weszła w skład Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP.
Zaraz po zakończeniu II wojny światowej na terenie parafii działalność prowadził metodystyczny kaznodzieja ks. Jan Checzkiewicz, skierowany tu przez władze swojego kościoła w celu pozyskania ewangelickich wiernych na rzecz Kościoła Metodystycznego. Zajął on budynek plebanii, a w domu parafialnym prowadzone były metodystyczne nabożeństwa. Pod pretekstem zbierania podpisów pod deklaracjami o potrzebę uzyskania pomocy materialnej, zbierał on wśród ewangelików podpisy pod dokumentami potwierdzającymi przejście na metodyzm. Opuścił on parafię po przyjeździe tu ks. Ottona Wittenberga.
W lutym 1946 do miasta przybył ks. Otton Wittenberg, który objął funkcję tutejszego proboszcza. Według stanu na październik 1947 parafia była właścicielem kościoła, plebanii, dwóch zniszczonych stodół oraz domu parafialnego zlokalizowanego przy ul. Dworcowej 37. Druga plebania przy ul. Jeziornej pozostawała zajęta przez katolików.