W sierpniu 1943 mianowany prokuratorem dywizyjnym, po wyłonieniu się różnicy zdań między nim a Zygmuntem Berlingiem i Włodzimierzem Sokorskim zdegradowany do stopnia plutonowego podchorążego. Uczestnik bitwy pod Lenino, za co został odznaczony sowieckim Orderem Wojny Ojczyźnianej II stopnia i polskim Srebrnym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”. Przywrócono mu stopień majora, później awansowano na podpułkownika oraz odznaczono Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy i Orderem Virtuti Militari V klasy.
Od stycznia 1944 jeden z dwóch pełnomocników tajnego Centralnego Biura Komunistów Polski przy KC WKP(b), od 11 lipca 1944 członek BiuraAleksander Kochański: Hilary Minc [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XXI Warszawa-Kraków-Wrocław-Gdańsk 1976, s. 278–281 (wersja interaktywna IPSB); Czesław Grzelak, Henryk Stańczyk, Stefan Zwoliński: Armia Berlinga i Żymierskiego, Warszawa 2009, s. 42.. Od 10 marca 1944 kierował Biurem Badań Gospodarczych przy Zarządzie Głównym ZPP. W lipcu 1944 brał czynny udział w rozmowach i konferencjach w Moskwie w związku z powołaniem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Od sierpnia 1944 członek powołanego wówczas Biura Politycznego Komitetu Centralnego Polskiej Partii Robotniczej, do grudnia 1945 mającego charakter tajnyRyszard Terlecki: Miecz i tarcza komunizmu.