W Warszawie przebywał do kapitulacji powstania warszawskiego.

Po II wojnie został odsunięty od funkcji państwowych, nie został przyjęty do Państwowej Inspekcji Pracy jako „element obcy klasowo”. Pracę podjął najpierw w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie. Następnie pracował w przemyśle górniczym, w tym w Centralnym Zarządzie Przemysłu Węglowego w Katowicach, gdzie został kierownikiem Działu Bezpieczeństwa Pracy i Ratownictwa. Zatrudniony był również w Stacji Ratownictwa Górniczego w Bytomiu (przemianowana na Centralną Stację Ratownictwa Górniczego), gdzie kierował Działem Kontroli i Nadzoru nad Lampiarniami Kopalnianymi. W Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1946–1960 był wykładowcą ratownictwa i bezpieczeństwa pracy. Od 1952 do 1954 roku p.o. kierownika Zakładu Bezpieczeństwa i Higieny Pracy w Górnictwie na Wydziale Górniczym AGH.

Związany z Polską Partią Socjalistyczną, był jej aktywnym członkiem do 1920, kiedy objął stanowisko Głównego Inspektora Pracy, oraz w latach 1945–1948. Nie przystąpił do powstałej w 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Na początku lat 1950. był dwukrotnie więziony przez Urząd Bezpieczeństwa.

Zmarł 28 lutego 1967 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XXVIA-15-14).