W roku 1961 uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (rozprawa doktorska „Przystosowanie silnika wysokoprężnego do napędu dwupaliwowego, a to olejem napędowym i gazem generatorowym”), w 1965 wydał rozprawę habilitacyjną „Zagadnienia spalania w silnikach dwupaliwowych z zapłonem samoczynnym, zasilanych paliwem ciekłym i gazowym”. W 1974 r. został profesorem nauk technicznych.
Szczególne zasługi położył na polu badań nad silnikami wysokoprężnymi, toksycznością spalin oraz stosowaniem paliw alternatywnych; w tych dziedzinach był uznanym autorytetem międzynarodowym. Aktywnie współpracował z polskimi zakładami przemysłu motoryzacyjnego (m.in. WSK Mielec, ZM Wola, WSW Andrychów) i zagranicznymi (głównie niemieckimi i austriackimi) jednostkami badawczo-naukowymi. Na jego dorobek naukowy składa się m.in. 11 monografii, 7 książek o tematyce silnikowej, 6 patentów i kierowanie 9 projektami Komitetu Badań Naukowych.
Związany z Politechniką Krakowską od początków jej istnienia, prof. Zabłocki był wieloletnim kierownikiem jej Zakładu Silników Wysokoprężnych, sprawował też m.in.