побережья Азовского моря”. Od 1934 r. był profesorem historii starożytnej i archeologii na uniwersytecie rostowskiego instytutu pedagogicznego. W 1935 r. wydał 2 publikacje pt. „К вопросу о разви тии хозяйственных форм доклассового общества в бассейне Нижнего Дона” i „Отчет о работах экспедиции ГАИМК в Моздоке”. W 1939 r. stanął na czele katedry starożytności i archeologii uniwersytetu w Rostowie nad Donem. Opublikował wówczas książkę pt. „Танаис”. Po zajęciu miasta przez wojska niemieckie 24 lipca 1942 r., stanął na czele kolaboracyjnej Komisji do spraw Kozackich. Jednocześnie na polecenie Niemców prowadził wykopaliska archeologiczne, które miały udowodnić zamieszkiwanie ziem nad Donem w starożytności przez ludy germańskie. Na pocz. 1943 r. ewakuował się do Lwowa, a następnie do Wiednia. Po zakończeniu wojny zamieszkał w Göttingen, gdzie nauczał historii uchodźców ukraińskich. W 1946 r. został członkiem emigracyjnej Ukraińskiej Wolnej Akademii Nauk. W 1948 r. otrzymał stopień doktora filozofii na Wolnym Uniwersytecie Ukraińskim. Od 1951 r. był profesorem tego uniwersytetu. Jednocześnie w tym samym roku objął funkcję sekretarza naukowego w Instytucie Nauk nad ZSRR w Monachium. Napisał ok.