Pod względem administracyjnym jednostka początkowo podzielona była na 11 miast i 31 gmin, natomiast po restrukturyzacji gmin dokonanej na przełomie lat 1991 i 1992, województwo legnickie składało się z 6 gmin miejskich, 5 gmin z siedzibą w mieście oraz 26 gmin, w skład których wchodziły jedynie tereny wiejskie.
Województwo legnickie charakteryzował wysoki wskaźnik urbanizacji, według którego w 1987 roku ludność miejska stanowiła 62,8% mieszkańców. Największym miastem regionu była Legnica, której liczba mieszkańców w 1998 przekraczała 109 tysięcy. Na terenie województwa legnickiego znajdowały się także dwa miasta przekraczające w 1998 roku 50 tysięcy mieszkańców – Lubin i Głogów.
Jednym z aspektów – oprócz kwestii terytorialnych, historycznych i społecznych – które doprowadziło do utworzenia województwa legnickiego był duży potencjał gospodarczy, wynikający w głównej mierze z prężnie rozwijającego się przemysłu miedziowego. Województwo swoją powierzchnią objęło cały obszar Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego (zwany potocznie Zagłębiem Miedziowym), a sama dynamika rozwoju przemysłu związanego z wydobyciem i przetwarzaniem rud miedzi stanowiła siłę napędową regionu.