Państwa arabskie wysyłały swoje kontyngenty na pomoc Syrii i Egiptowi, podczas gdy europejskie mocarstwa nie chciały podjąć mediacji dyplomatycznych. Historiografia podaje różne przyczyny wybuchu wojny. Jedna mówi, iż Izrael, który obawiając się arabskiego ataku i źle interpretując działania Egiptu, podjął decyzję o rozpoczęciu działań uprzedzających i zaatakował Egipt, a potem Syrię. Za inną przyczynę wybuchu wojny podaje się także kulminację napięć w regionie pomiędzy Izraelem i Egiptem. Izraelska wersja z kolei uzasadnia wojnę tym, iż państwa arabskie nie dały innego wyboru Państwu Izrael, jak rozpoczęcie działań wojennych.
Przebieg bitwy
5 czerwca podczas bitwy o węzeł Rafah, o godzinie 13:00, batalion czołgów pułkownika Szemu’ela Gonena dotarł do miejscowości Asz-Szajch Zuwajjid. Dowództwo armii postanowiło, że należy utrzymać tempo natarcia ku Al-Arisz i wykorzystać rozbicie sił egipskich w regionie. Wobec tego Gonen wyznaczył kompanię czołgów Szot i kompanię zwiadu do utrzymania kierunku natarcia na zachód ku 13-kilometrowego wąwozu Al-Dżaradi. Zbliżając się po krętej drodze do wąwozu izraelskie czołgi natknęły się na egipski garnizon w sile batalionu. Czołgi przejechały przez pozycje nieprzyjaciela nie napotykając poważnego oporu ze strony zaskoczonych Egipcjan, kontynuując natarcie w stronę Al-Arisz.