Inicjatorem pierwszego memoriału, nazwanego „Listem 59” był Jan Olszewski, w redagowaniu tekstu uczestniczyli Jacek Kuroń i Jakub Karpiński. Podpisali go m.in. Stanisław Barańczak, Kornel Filipowicz, Zbigniew Herbert, Antoni Słonimski, Wisława Szymborska i Adam Zagajewski. Złożony w Sejmie PRL w dniu 5 grudnia 1975 list spotkał się z milczeniem władz. Dopiero 1 stycznia 1976 dowiedzieli się o nim korespondenci prasy zachodniej. Dalsze protesty: list Episkopatu 9 stycznia 1976 i 14 intelektualistów 21 stycznia 1976 również pozostały bez echa.
Dopiero złożony 31 stycznia 1976 Memoriał 101 wywołał poruszenie w kręgach władzy, pozostał jednak bez skutku. Sejm PRL zatwierdził zmiany konstytucji z niewielkimi poprawkami, które świadczyły o złagodzeniu ustawy. Zamiast sojuszu uchwalono „nierozerwalną więź przyjaźni polsko-radzieckiej”, a także nie uzależniano już przestrzegania praw od wywiązywania się z obowiązków przez obywateli. Jedynym posłem wstrzymującym się od głosowania był Stanisław Stomma.