Do miasta prowadziły bramy Moryńska (Chojeńska, wzmianka z 1350 r.) i Boleszkowicka (Kostrzyńska, wzmianka z 1513 r.). Ulice przecinały się pod kątem prostym, na wzór klasycznego rzymskiego obozu. Pierwotne uposażenie było znaczne i obejmowało 124 łany gruntów. Przez Mieszkowice biegł ważny szlak handlowy z Frankfurtu nad Odrą przez Kostrzyn i Chojnę w kierunku Szczecina i na północny wschód; w mieście znajdowała się komora celna.
Pod koniec XIII w. wzniesiono granitowy kościół w miejsce drewnianej świątyni. W latach ok. 1300–1320 miasto obwarowano murami i wałem. W 1317 r. bogaci mieszkańcy zakupili od margrabiego Jana V moczary Gors (prawdopodobnie okolice rzeki Kurzycy), w tym też roku miasto nabyło dwa młyny wodne. Działała już wówczas rada miejska, jednak immunitet sądowy wykształcił się jedynie częściowo. Obecność sołtysa i przedstawiciela władcy przemawia za respektowaniem tu prawa strasburskiego. Jeszcze w połowie XIV w., wyższe uprawnienia w zakresie sądownictwa znajdowały się w ręku wójta, mimo że równocześnie istnieli już ławnicy. Po 1470 r. władza sądownicza przeszła na rzecz rodu szlacheckiego von Sydow.