W okresie I wojny światowej istniało około 1400 spółdzielni (w tym tylko 50 w miastach) o łącznej liczbie 200 000 członków z rocznym obrotem w wysokości 70 mln koron. W roku 1896 został założony wspólny związek duńskich spółdzielni spożywców – FDB (Fællesforeningen for Danmarks Brugsforeninger), którego celem było dokonywanie wspólnych zakupów dla poszczególnych związków. W 1916 roku 16 kopenhaskich spółdzielni spożywczych utworzyło stołeczną spółdzielnię spożywczą ( [HB]), która w roku 1973 połączyła się z FDB.
Jako kolejne powstały spółdzielnie mleczarskie. Już w latach 1875–1883 mleko z różnych gospodarstw w miejscowości Kauslunde Sogn na Fionii było zbierane w ramach wspólnej działalności, lecz nie działo się to na zasadach ruchu spółdzielczego. Mleczarski ruch spółdzielczy ma oczywiście długie korzenie, lecz w wyniku przekształcania rolnictwa w kierunku produkcji zwierzęcej w XIX wieku, mniejsze gospodarstwa zaczęły także posiadać własne mleczarnie. Próbowano różnych form wspólnej działalności spółdzielczej, a wiedza na temat mleczarstwa upowszechniała się.