w Oslo (1974), Wilnie, Wiedniu (1983–1985) i Getyndze (1989–1990).
Od roku 1969 zatrudniony był w Katedrze Językoznawstwa Ogólnego i Indoeuropejskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego, kolejno jako asystent i starszy asystent (1969–1977), wykładowca (1977–1978), adiunkt (1978–1989) i docent (1989).
W latach 1988–1989 był ponadto wykładowcą lituanistyki na Uniwersytecie Warszawskim, zaś w 1990 zatrudniony został na UW na stanowisku profesora, przenosząc się tam z UJ na własną prośbę. Zorganizował na UW Katedrę Filologii Bałtyckiej i był jej pierwszym kierownikiem (1990–1994). Na Uniwersytecie Warszawskim prowadził wykłady i seminaria aż do 2005.
Od 1992 był ponownie zatrudniony na Uniwersytecie Jagiellońskim, już jako profesor. Tamże od 1996 pełnił funkcję kierownika Zakładu Językoznawstwa Indoeuropejskiego, aż do momentu reorganizacji Katedry Językoznawstwa Ogólnego i Indoeuropejskiego w roku 2011. W 2015 przeszedł na emeryturę.
Autor ok. 200 artykułów, 8 książek (w tym Słownika etymologicznego języka litewskiego), założyciel i redaktor międzynarodowego czasopisma Linguistica Baltica oraz serii wydawniczych Baltica Varsoviensia i Analecta Indoeuropaea Cracoviensia, redaktor kilku zbiorów artykułów.