Pułku Piechoty Pospolitego Ruszenia Nr 32, ale nie został wysłany na front.
8 listopada 1918 roku, w stopniu plutonowego, wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego, do kompanii szturmowej 4 pułku piechoty Legionów. Wziął udział w odsieczy Lwowa. 1 marca 1919 roku dowódca pułku awansował go na sierżanta sztabowego, a 18 czerwca 1919 roku dowódca 2 Dywizji Legionów mianował podchorążym. 26 lipca 1919 roku został przeniesiony do Kompanii Przybocznej Naczelnego Wodza na stanowisko dowódcy sekcji. 22 lutego 1920 roku otrzymał od Komisji Egzaminacyjnej przy Kursach Uzupełniających prowadzonych przez Uniwersytet Żołnierski Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa świadectwo uznane przez Inspektorat Szkół Wojennych Piechoty za równoznaczne dla celów wojskowych ze świadectwem sześciu klas szkoły średniej. 7 kwietnia 1920 roku został mianowany z dniem 1 kwietnia 1920 roku podporucznikiem, w piechocie, w grupie podoficerów byłych Legionów Polskich. W czerwcu tego roku został przeniesiony do Batalionu Zapasowego 53 pułku piechoty i wyznaczony na stanowisko oficera placu Brzeżany. 13 sierpnia 1920 roku jako dowódca kompanii marszowej I-O został wcielony do wileńskiego pułku strzelców (późniejszego 85 pułku piechoty) na stanowisko dowódcy 7. kompanii. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. 8 września pod Gródkiem został ranny.