W 1948 zespoły cyrkowe zostały upaństwowione, w tym cyrk Dobricza. Nadano mu nazwę – Ojczyzna (bułg Родина), a Dobricz otrzymał w nim funkcję dyrektora, którą sprawował do 1956. W latach 1956–1961 pełnił funkcję głównego reżysera w Dyrekcji Cyrków Bułgarskich. Od 1950 poświęcił się działalności pedagogicznej, kształcąc kolejne pokolenia bułgarskich akrobatów i przygotowując dla nich nowe numery. W 1950 został wyróżniony Nagrodą Dymitrowską. Po jego śmierci ukazały się dwie książki, oparte na zachowanych wspomnieniach – Skok śmierci (1971) i Z cyrku w świat (1973).
Brat Łazara, Aleksandyr Iwanow Dobricz także występował w cyrku, jako atleta.
Bibliografia
Artykuł o artyście (bułg.)
Kategoria:Artyści cyrkowi Kategoria:Bułgarscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Bułgarscy artyści Kategoria:Bułgarscy pedagodzy Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1970