We wrześniu 1931 Aleksander Wat został aresztowany za działalność komunistyczną. Paulina wraz z synem i mężem, po wyjściu Wata na wolność, mieszkała w Warszawie aż do wybuchu II wojny światowej, kiedy zdecydowali się na ucieczkę do Lwowa, gdzie Aleksander rozpoczął pracę w „Czerwonym Sztandarze” – polskojęzycznym piśmie kontrolowanym przez sowieckiego okupanta, w którym pisali znani przed wojną autorzy o lewicowych poglądach.
W styczniu 1940, NKWD zorganizowało prowokację, w rezultacie której aresztowany został Aleksander Wat razem z pisarzem Władysławem Broniewskim. W kwietniu Paulinę wraz z dziewięcioletnim synem deportowano do obwodu wschodniokazachstańskiego, gdzie ciężko pracowała fizycznie, między innymi przy wypalaniu cegieł. W Iwanowce koło Żarmy żyła w spartańskich warunkach cierpiąc głód. Po roku, w 1941, zezwolono jej na osiedlenie się razem z dzieckiem w południowym Kazachstanie (okolice miasta Czymkent). Sam pobyt na zesłaniu tak wspomina;