dotacje ministerialne na zakupy czasopism, głównie z zakresu górnictwa, hutnictwa i mineralogii. W 1938 r. księgozbiór liczył 17.194 wolumeny. Początkowo Biblioteka mieściła się przy ul. Loretańskiej 18; w 1924 r. przeniesiona do budynku przy ul. Smoleńsk 7, a w 1929 r. - do nowego gmachu Akademii Górniczej przy al. Mickiewicza 30.
W czasie II wojny światowej księgozbiory Biblioteki Głównej i bibliotek zakładowych Wydziału Górniczego zostały zdeponowane w nowym gmachu Biblioteki Jagiellońskiej, gdzie jako wyodrębniona kolekcja wchodziły w skład tzw. Staatsbibliothek. Po zakończeniu wojny uszczuplone o ok. 25% zbiory powróciły do odrestaurowanych pomieszczeń gmachu głównego Akademii. Przełomowym momentem w działalności Biblioteki było zatrudnienie na stanowisku kierownika w 1949 r. zawodowego bibliotekarza Władysława Piaseckiego, który od 1955 r. pełnił funkcję dyrektora. Korzystając z rozwiązań i osiągnięć bibliotekarstwa światowego, zorganizował bibliotekę jako nowoczesny warsztat naukowo-dydaktyczny i uczelniane centrum informacji naukowej. Dzięki staraniom Piaseckiego w 1966 r. został oddany do użytku nowy, wolno stojący budynek Biblioteki – pierwszy modularny budynek biblioteczny w Polsce. Lata 70. i 80. to okres intensywnych prac nad automatyzacją procesów bibliotecznych i prac informacyjnych. Lata 90.