Jerzy Wdowczyk (ur. 28 lipca 1935 w Sośnicy, zm. 6 września 1996 w Łodzi) − polski fizyk, profesor Uniwersytetu Łódzkiego.
Rodzina Był synem Stanisława i Józefy z d. Kmieć. Rodzice byli rolnikami (ojciec także leśniczym).
Nauka, studia, stopnie i tytuły naukowe II wojna światowa spowodowała, że naukę w szkole podstawowej zaczął dopiero w 1945, w Krotoszynie, ale ukończył w 1948. Następnie w Krotoszynie w latach 1948 - 1952 uczył się w Liceum Pedagogicznym. 1 września 1955 rozpoczął studia na kierunku fizyki w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej (WSP) w Łodzi. WSP przyłączono do UŁ w 1956, kontynuował studia, uzyskując w UŁ w 1960 dyplom magistra w zakresie fizyki doświadczalnej. 24 czerwca 1964 uzyskał na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UŁ stopień doktora nauk fizycznych (z problematyki, dotyczącej zawartości mionów w pękach, zapoczątkowanych przez kwanty gamma o wysokich energiach). 18 kwietnia 1972 po przedstawieniu rozprawy habilitacyjnej uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk fizycznych, nadany przez Radę Nadzorczą Instytutu Badań Jądrowych (IBJ) w Świerku. W 1978 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. 30 września 1989 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego w Instytucie Problemów Jądrowych im. A.