Po odzyskaniu wolności udał się do Troicka, by przeciwdziałać wcześniejszym działaniom miejscowego biskupa Mikołaja, opowiadającego się za współpracą Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z Żywą Cerkwią. W 1926 został przeniesiony na katedrę orenburską. Następnie od 1928 do 1930 był biskupem pomocniczym eparchii symferopolskiej i krymskiej z tytułem biskupa teodozyjskiego, faktycznie jednak sprawował zarząd całej struktury. W 1930 objął katedrę irkucką i angarską. W 1933 został oficjalnie przeniesiony w stan spoczynku w związku z faktem, iż został aresztowany przez NKWD. W jego sprawie nie zapadł jednak wyrok. W związku z tym jeszcze w tym samym roku został arcybiskupem minusińskim, zaś w roku następnym – aczińskim i minusińskim. W 1934 został arcybiskupem ufijskim, po dwóch latach został przeniesiony do eparchii rostowskiej. We wrześniu 1937 został aresztowany po raz trzeci i w październiku tego samego roku skazany na śmierć przez rozstrzelanie. W sierpniu 1989 został oficjalnie zrehabilitowany.
Bibliografia Biogram w bazie prawosławia